Z czym w tym sezonie
Ubiegłej późnej jesieni kilkaset razy rzucałem ciekawym woblerem, prawie nie znanym naszym (moim) rybom – popperem, czyli woblerem pływającym bez steru, który w miejscu pyska ma zrobione wgłębienie tak ukształtowane, aby wobler „pchał” wodę podczas prowadzenia, a przy tym nie zanurza się zbytnio.
Amerykanie od wielu lat tym czymś łowią ryby różnych gatunków. U nas popper dopiero przebija się przez olbrzymią ofertę „zwyczajnych” woblerów. Na ten sezon zaopatrzyłem się w Popper Jaxona o nazwie HOLO SELECT POPPER. (Poniżej zdjęcie tych woblerów, zaczerpnięte z katalogu Jaxon.)
Mają wszystko to, co lubią okonie, czyli czerwony chwościk, czerwone akcenty z przodu, desenie płoci i okonia, a wszystko to wzmocnione jest holograficznymi refleksami. Są w długościach: 5, 7 i 9 cm oraz o wadze 7, 9 i 15 gramów. Czyli można nimi łowić blisko i daleko, małe i wielkie okonie. Producent przekonuje nas, że świetnie łowią szczupaki. Ano sprawdzimy. Co do okoni, to jestem pewien ich łowności, bo jak wspomniałem, na popper łowiłem okonie ubiegłej jesieni i dlatego teraz zaopatrzyłem się z przeświadczeniem o dobrym wyborze.

Jak tym łowię
Do prowadzenia z brzegu używam „normalny” kij spinningowy, o akcji szczytowej. Stojąc w pasie przybrzeżnej roślinności kijek jerkowy albo do kogutów byłby zbyt krótki do prowadzenia woblera przez wąskie korytarze roślinności, lub pomiędzy łodygami trzciny. Te woblery prowadzi się łatwo i lekko, więc standardowy kij 3-metrowy spełni swoje zadanie. Jednak łowiąc z łodzi lub pływadełka celowe jest użycie krótkiego kija, np. 180-210 cm. Gdy łowisko jest bardzo zarośnięte, można założyć najcieńszą plecionkę (0,04-0,06 mm). Radzę zakładać żyłkę tylko spinningową z niemal zerową rozciągliwością – dzięki temu możemy błyskawicznie i skutecznie zacinać. Jednak dzięki plecionce uda się wyszarpnąć wobler z największych gąszczy (plecionka również tnie roślinność). Każde takie wytrząsanie woblera jednak płoszy większe okonie. Mając spodniobuty można ostrożnie brodzić, co wyraźnie zwiększa ilość złowionych okoni i umożliwia dokładne obłowienie wielu dodatkowych stanowisk. Jednak tuż przed tarłem należy bezwzględnie zrezygnować z brodzenia, aby nie niszczyć okoniowej ikry składanej na płytkiej wodzie.
Wobler zarzucam dość daleko w upatrzone miejsce, najczęściej tuż koło zwartej ściany roślin lub w przesmyk. Wobler upada, wybieram luz i krótkimi szybkimi ruchami podciągam wobler o 50-70 cm. Każde podciągnięcie kieruje wobler raz w prawo, raz w lewo – ten efekt uzyskuję przełożeniem kija na odpowiednią stronę ciała i głębokim ruchem w tę samą stronę. Podciągam wobler na tyle energicznie, aby przednie wklęśnięcie wytworzyło fontannę wody przy każdym ruchu. Jeżeli skieruję szczytówkę w dół aż do samej wody, uzyskam tzw. zabulgotanie woblera – zanurzy się wciągając bańkę powietrza, która natychmiast wyskakuje spod wody. Te chlapnięcia i bulgoty znakomicie wabią okonie, a wkrótce prowokują do ataku na wobler. Pod 2-3 skokach woblera robię przerwę na 20-40 sekund, tłumacząc sobie, że to czas na reakcję odległych okoni.
Już po kilkudziesięciu rzutach i prowadzeniach zorientujecie się w specyfice pracy woblera, nie jest to trudne. Wkrótce będziecie czuć, kiedy za kotwiczkę zaczepiła się roślinka, a kiedy szturchnął go okoń. A jeśli zaatakuje go ponadwymiarowy szczupak, na końcu kija poczujecie potężną kotłującą siłę.
Producent zapewnia, że tym woblerem można łowić również w rzekach oraz trolingować. W rzece już próbowałem i rzeczywiście ma rację. Co do trolingu nie wiem, bo nie miałem okazji wypróbować. Może w tym roku spróbuję na Solinie.
Powodzenia w doświadczeniach z nowymi przynętami.

 WP